Iran

بیا در جهان، مهرایزد ستای
که در قلب مردم بگیری تو جای
سخاوت اگر پیشه‌سازی همه
شوی مردم خیش را رهنمای
چو آزاد بودن، مرامت شود
تو را هست و باشد اومیدت خدای
چو شب، حمله آرد به این بوم و بر
تو خورشید جاوید باش و بر آی
اگر مام میهن، ببیند ستم
و یا بر سر خاک گردد جفای
نباید شوموردن خط زندگی
که موردن به هرگز نباشد خطای
به خون شهیدان در این مرز و بوم
نخواهیم از مهرایزد بقای
مدارا مکن با کسی سخت‌سر
همی دان، که دشمن ندارد حیای
شکن، خودسری را به هممت پسر
بزن بر سر سنگ، آن اژدهای
به راهی برو کو قسم خورده‌ای
کونی جان خود را به راهش فدای
جلودار لشگر چو شیری ژیان
نه دستار بندی نه جامه ردای
به میدان، اگر کشته گردد پدر
ببینی پسر بر نشیند به جای
ندای دلیران ایران، بر آید ز کوه
که هستند ایرانیان چون هومای
به اسفندیار و زریرش زده
بسی زخم کاری زمان در عزای
به سی‌مورغ چون مرهمی بود پرش
به زخمی که بر روستمش زد بسای
من از درد ایران چه گویم سخن
که درمان نباشد ورا، گر دوای
به گولشن خوش آمد که مهرش بسی
طراوت رساند به ما و شمای
سیاهی به‌بر تو بزن، اهرمن
به آتش بسوزان و ظلمت زدای
گذشته به ما درس عبرت دهد
عدو خان کسی را که خواهد جدای
دهانی که آتش در آید از او
ببوسم که شاعر بخوانم ترای
به اندیشه، گفتار نیکو بگو
به پا کون نماژت به پاکی ادای
به پندار و کردار نیکت بجو
به پاداش خوبت دهد کبریای
تنت پور ز نیرو سرت پور خه رد
که هرگز نگردد سر و تن جدای
سر و جان من هر دو با نام تو
سرشتند با هم به هر اقتضای
به طینت پور از مهر و بخشندگی
خردمند و چالاک دارد وفای
به من ده توانی که تاب آورم
خدایا ز عشقش نگردم رهای
کلام ادیبان ما زنده باد
همی شعر ما جاودان شد سرای
به آتش فوروزان شود هر شبم
چو ظلمت رود، این کجا، آن کجای