பரிசுத்தமாக வந்த பிதாவே

பரிசுத்தமாக வந்த பிதாவே
பாவம் செய்யாத பரமனே
பாவங்கள் சுமந்தாயே இயேசுவே
பாரச் சிலுவையைச் சுமந்தாயே

எனக்காகவே நீர் அழுதீரே
என் பாவத்திற்காகத் துடித்தீரே
உம் ரத்தம் சிந்திய பாதையிலே
என் வாழ்வின் மீட்பைத் தந்தீரே

இயேசுவே… என் இயேசுவே…
எனக்காகவே உயிர் தந்தீரே…

முள்முடி சூட்டி முகம் சிரித்தார்
முடியாத வலியை உமக்குத் தந்தார்
கன்னத்தில் அறைந்து கேலி செய்தார்
கருணையின் தேவனைப் பழித்துரைத்தார்

குற்றமே செய்யாத உம் முகத்தில்
குருதி வழிந்ததே கண்ணீரோடு
கல்லான நெஞ்சமும் கரைந்திடுமே
கல்வாரி மலையின் காட்சியோடு…

முள்ளினால் ஆன முடியைச் சூட்டி
முகத்தினில் குருதி வழியச் செய்து
மன்னனே என்று ஏளனம் செய்து
மனிதர்கள் உம்மை வதைத்தாரே

விண்ணையும் மண்ணையும் படைத்தவரே
வெறுங்கையோடு நின்றீரே
விண்ணக மகிமையை மறைத்துவிட்டு
விழிகளின் கண்ணீரில் நனைந்தீரே

ஒரு சொல் சொன்னால் போதுமே
உலகமே நடுங்கிப் போகுமே
அத்தனை வல்லமை இருந்தும் நீரே
அன்பினால் அமைதியாய் நின்றீரே…

பரிசுத்தமாக வந்த பிதாவே
பாவம் செய்யாத பரமனே
பாவங்கள் சுமந்தாயே இயேசுவே
பாரச் சிலுவையைச் சுமந்தாயே…

தோளினில் சிலுவை சுமந்தபோது
துவண்டதே தேகம் வலியினாலே
தூசியும் குருதியும் கலந்திடவே
துயரத்தின் பாதையில் நடந்தீரே

விழுந்தும் எழுந்தும் நடந்தீரே
விடியாத இருளில் தவித்தீரே
உம்மைத் தாங்கிட யாருமின்றி
உயிரையும் எங்களுக்குத் தந்தீரே

சிலுவையின் பாரம் மரமல்லவே
சிதைந்த என் பாவத்தின் பாரமன்றோ
உம் தோளில் சுமந்த அந்த அன்பை
உலகம் மறந்திட முடியுமோ?

கைகளில் ஆணிகள் பாய்ந்திடவே
கால்களில் ஆணிகள் இறங்கிடவே
கல்வாரி மலைமேல் உயர்த்தினாரே
கருணையின் தேவனைத் துளைத்தாரே

கைகளால் நோய்களைத் தொட்டவரே
காயங்கள் உமக்கே தந்தாரே
கால்களால் நன்மைகள் செய்தவரை
கட்டையிலே அவர்கள் அறைந்தாரே

உதடுகள் திறந்து சபிக்கவில்லை
உள்ளத்தில் கோபம் பிறக்கவில்லை
உம்மைத் துன்புறுத்திய மனிதரையும்
உம் அன்பால் வெறுக்க மறந்தீரே…

என் பாவம் நினைத்தால் கலங்குகிறேன்
உம் பாடுகள் நினைத்தால் அழுகிறேன்
என் மீட்புக்காக நீர் பட்ட துன்பம்
எப்படி மறந்து வாழ்ந்திடுவேன்?

ஓ இயேசுவே… ஓ இயேசுவே…
உம் அன்புக்கு ஈடு ஏதுமில்லை
ஓ இயேசுவே… என் இயேசுவே…
உம்மைத் தவிர எனக்குத் துணையில்லை…

தாகமென்று நீர் சொன்னபோது
தண்ணீருக்குப் பதிலாய் கசப்பைத் தந்தார்
உலகத்தின் பாவம் சுமந்தவருக்கு
உதவிட யாரும் வரவில்லை

“முடிந்தது” என்று நீர் சொன்னீரே
மீட்பின் வாசலைத் திறந்தீரே
மரணத்தின் இருளை வென்றிடவே
மகிமையின் பாதையைத் தந்தீரே

சிலுவையில் சிந்திய உம் ரத்தம்
சிதைந்த என் வாழ்வின் நம்பிக்கை
உம் உயிர்த்தெழுதலின் வெற்றியினால்
உலகிற்கு வந்தது விடுதலை…

பரிசுத்தமாக வந்த பிதாவே
பாவம் செய்யாத பரமனே
எனக்காகச் சிலுவை சுமந்தவரே
என்றென்றும் உம்மைப் பாடுவேனே

முள்முடி சூடிய என் இயேசுவே
மீட்பினைத் தந்த என் நேசரே
உம் பாதம் பணிந்து அழுகின்றேன்
உம் அன்பில் என்றும் வாழுகின்றேன்…

இயேசுவே… என் இயேசுவே…
எனக்காகவே உயிர் தந்தீரே…
இயேசுவே… என் இயேசுவே…
என் வாழ்வின் மீட்பர் நீர்தானே…