Kumezsa

Altı ay uzaktan baktın bana,
“Bu kız bana bakmaz” dedin içinden.
Abimin arkadaşıydın, girdin hayatımıza,
Önce ailemi tanıdın, sonra beni…

Herkesle tanıştın, sıra bana geldi,
Kim bilebilirdi sonunun böyle biteceğini?
İlk konuştuğumuz o gün söyledin bana:
“Ben seninle evleneceğim.”

Aralık'ta tanıştık, Ocak'ta yüzük,
Sanki yıllardır birbirimizi biliyorduk.
Her akşam spor salonundan alırdın beni,
O küçük buluşmalar büyüttü sevgimizi.

Çok hızlı başladı belki bizim hikâyemiz,
Ama hiç korkmadık, birbirimizi seçtik.
Dün iki yabancıydık, bugün aynı evde,
Yedi yıl geçti, hâlâ el ele.

KUMEZSA, bizim hikâyemiz,
Birbirine tutunmuş iki yüreğimiz.
Kimse olmasa da yanımızda,
Biz vardık hep aynı tarafta.

KUMEZSA, üç kalbin adı,
Aşkımızın en güzel hatırası.
Yedi yıl geçti, hâlâ yan yanayız,
Ne yaşarsak yaşayalım, biz yine biziz.

Kolay değildi, ikimiz de biliriz,
Çoğu zaman tek başımıza direndik.
Yorulduk, kırıldık, bazen öfkelendik,
Ama birbirimizin elini hiç bırakmadık.

İki inat, iki sinir, iki deli,
Aynı evde bazen kıyamet gibi.
Ama seninle çocuklaşmak var ya,
Bütün yorgunluğa değer aslında.

Sonra bir gün üç olduk biz,
Küçücük eller geldi ellerimize.
Adını babası koydu,
Kumsal oldu bizim en güzel cümlemiz.

Daha doğduğun gün ağlıyordun,
Kimse susturamadı seni.
Baban dokundu alnına işaret parmağıyla,
“Babacığım” dedin…

Ve sustun bir anda.
O gün anladık belki de,
Biz artık üç kişiydik.

Boncuk gözlüm, bal renginde gözlerin,
İçinde saklı kocaman bir kalbin.
Daha ilk gün kirpiklerini bekledim,
“Babası gibi olsun” diye ağladım.

Bugün bakıyorum gözlerine,
Allah gönlümüzden geçeni vermiş bize.
Afacanlığın da senden, aklın da,
İkimizin bütün huyları sende.

Babanı öpsem kıskanırsın,
Baban beni öpse yine dayanamazsın.
Biz birbirimizi daha çok öperken,
Sen araya girip bizi güldürürsün.

Sabun, toz, ne bulursan deney,
Cimcime yine ortalığı birbirine katar.
“Şukusi yapıyorum!” dersin balonlarla,
Biz bakarız evin hâline sonra.

Doğum günün geldi mi işler değişir,
Bizim ev bir anda düğüne dönüşür.
Havai fişek gökyüzünde,
Kokteyl, patlamalar, kahkaha her yerde.

Anne vardiyada, baba yanında,
Bazen benim işimde, bazen babanın peşinde.
Nereye gitsek kendini belli edersin,
Sen bizim küçük cimcimemizsin.

Biz çalışır, yorulur, eve geliriz,
Yine de sana ayıracak zaman buluruz.
Çünkü seninle geçen küçücük bir an,
Bütün yorgunluğumuzu alır bir anda.

Çok duygulusun, içine atarsın,
Mutluluğunu bile bazen saklarsın.
Küçücük şeylerle mutlu olursun,
Ama gözlerin her şeyi anlatır.

Bazen öfkemiz gökyüzüne çıkar,
İki inat çarpışır aynı evde.
Ama sen gözlerimize baktığında,
Ellerini tuttuğumuzda…

Bütün öfkemiz diner.

Sen olmasaydın belki biz,
Buralara kadar gelemezdik.
Sen bizim en güzel yanımız,
Sen bizi birbirimize bağlayan sevgisin.

KUMEZSA, bizim hikâyemiz,
Ezgi, Samet, Kumsal; üç yüreğimiz.
Yedi yıl geçti, bir ömür olsun,
Elimiz hep birbirimizin elinde dursun.

KUMEZSA, ne yaşarsak yaşayalım,
Birbirimizi hiç yarı yolda bırakmayalım.
Kimse olmasa da bu dünyada,
Biz birbirimize yeteriz aslında.

Bir zamanlar biri uzaktan bakıyordu,
“Bu kız bana bakmaz” diyordu.

Şimdi o kız onun yanında,
Ve ikisinin arasında,
Bal rengi gözleriyle
Küçük bir dünya…

Kumsal.

Üç isim…
Üç kalp…
Tek aile…

KU-MEZ-SA.

Bizim hikâyemiz.
Outro